فیگور پینوکیو صحنه فریب

در خیابان سنگ‌فرش‌شده‌ای که نور آفتاب روی آن می‌درخشید، پسرک چوبی با کلاه زرد رنگ، کتابی در بغل و سیبی در دست، به سوی مدرسه می‌رفت که ناگهان مسیرش توسط روباه و دوستش گیدئون بسته شد.
این همان صحنه از انیمیشن کلاسیک پینوکیو است که حالا در قالب یک فیگور کلکسیونی جان گرفته است؛ صحنه ای که نقطه آغاز ماجراجویی پسرک چوبی در مسیر انسان شدن است.انگار لحظه‌ای از انیمیشن از قاب بیرون آمده و در دنیای واقعی متوقف شده باشد.
روباه مکار با آن شنل آبی، عصایی در دست و ژستی اغواگرانه، انگار درست در میانه‌ی گفت‌وگو متوقف شده است؛ دهانی که نیمه باز است، چشمانی که برق می‌زنند و حرکاتی استادانه که سعی دارد پینوکیو را از مسیر درست منحرف کند. کنار او گیدئون با حالتی گیج و منگ دو دستش را به عصایش تکیه داده و با چشمانی نیمه‌باز صحنه را تماشا می‌کند؛ گویی هنوز نفهمیده نقشه چیست اما آماده است که با هر تصمیمی که اربابش دارد همراهی کند.
پینوکیو با حالتی معصومانه، چشمانی پر از کنجکاوی و ناآگاهی ایستاده است با کتابی دریک دست و سیب گاز زده ای در دست دیگر که توسط روباه خورده شده است. در این اثر با بازآفرینی دقیق جزییات چهره، ژست ها، احساسات و حالات بدنی و در عین حال وفاداری به اصل انیمیشن و کاراکترها تلاش شده دقیقا همان احساسات و فضاسازی ها به خوبی و به صورت کامل منتقل شود همچنان که از چهره روباه با آن ژست خاص مختص به خودش حس تملق و فریب و از چهره گیدئون گیجی و آلت دست بودن و از چهره پینوکیو حس تردید ، حیرت و در عین حال معصومیت به خوبی مشخص است گویی این صفات و این صحنه از انیمیشن در دل این فیگور برای همیشه فریز شده است. موضوع وقتی جالب تر می شود که بدانیم تمامی این جزییات در یک کار مینیاتوری انجام شده و به عنوان مثال طول صورت پینوکیو به یک سانت هم نمی رسد و قدش فقط حدود 4 سانت است یعنی چیزی حدود دو بند انگشت. از جزییات که بگذریم ترکیب این سه شخصیت در یک قاب، حس تعلیق و داستان‌گویی را به اوج رسانده است. هر سه شخصیت انگار در لحظه‌ای از حرکت متوقف شده‌اند؛ لحظه‌ای که هنوز آینده نامعلوم است و ناآگاهی و فریب در کنار هم ایستاده‌اند.

و سپس پایه‌ی فیگور را داریم که با سنگفرشی با رنگ‌آمیزی دقیق و سایه‌گذاری ملایم با حفظ پالت کلاسیک انیمیشن ۱۹۴۰، تزیین شده و یادآور خیابان کوچک دهکده است که همان حال‌وهوای اصیل روستای اروپایی انیمیشن را زنده می‌کند. ترکیب رنگ‌ ها برای سایر  جزییات نیز درست همان است که در انیمیشن دیده می شود. 
برای دوستداران انیمیشن‌های کلاسیک و کلکسیونرهای حرفه‌ای، این اثر فقط یک فیگور نیست — یک تکه از گذشته است.تماشای این فیگور، مانند باز کردن درِ خاطرات است؛ ناگهان موسیقی «When You Wish Upon a Star» در ذهن شنیده می‌شود و دنیای پینوکیو دوباره جان می‌گیرد. این فیگور نه‌تنها یادآور دوران طلایی والت دیزنی است، بلکه تجسمی از تضاد میان معصومیت و نیرنگ، صداقت و فریب، و آرزو و واقعیت است.
تماشای این فیگور بر روی میز کار، قفسه یا ویترین کلکسیون، مانند نگه داشتن تکه‌ای از جادو در دنیای واقعی است که شما را به درون داستان می کشاند ؛ جادویی که هنوز پس از هشتاد سال، لبخند بر لب و یاد کودکی را در دل می‌نشاند.بیننده لحظه‌ای را می‌خرد که قبلا تجربه اش کرده است.
اگر عاشق فیگورهای پینوکیو، شخصیت‌های کلاسیک دیزنی،داستان ها یا آثار اصیل هنری هستید، این فیگور ترکیبی از نوستالژی، هنر و جزئی‌نگری است که خیال و واقعیت را در هم می آمیزد، و شما را دوباره به جادوی کودکی بازمی گرداند.